4. Kapítuli

"Þegar Tambaku, svertinginn klámfengni fer að amtmannsskrifstofunni í Súðavík finnu klámbragð dverganna sjö í Paradís." Bernholt að hugsa hvort Knútur skókaupmaður rúnkar alla daga, þá fyrirvaralaust, rís hold Jafets. Jafet risinn, vinur saurgerlanna hörundsdökku, svo sannarlega þrútinn af ástríðu til eilífðar! "Anyway smanyway." Bríet hóra tottar Sauron-fræðing! Stríð hommanna gegn dvergnegrunum endurspeglaði holdris Jafets svo hann geldi Lagekage. Iðraðist enginn? Nei. Leynifélagið iðraðist framhjáhalds Tambukus og Tvíkynja Tryggingafélagsins, bylti harðstjórn Súpermans og tvíkynja hóran ótryggða drap Käse-Adolf. Käse-Adolf fannst martröðin sniðug dægradvöl. Hann fékk bananaskerann ógurlega seint. Helvítis! Veturinn lét snjókomuna afskiptalausa. Loksins endurtryggði hóran T.T.-kafbátinn "fickt". Hórynjan blossaði og dræsan dó! Færeyingar fróuðu Bono-dúkkum ákveðið. Æfingabúðir Færeyinga voru leynilegar, "ó nei!" sagði páfinn, og ættfræðilega séð, ha? En hvað um það. Brund Bernholts beyglaði berrassaða byggingamenn blygðunarlaust. Við brutum vind. Fýlan af Käse-Adolf stökkbreyttist!