1. kapítuli

Í þá daga tíðkaðist seint að rúnka kálfum andspænis sólarupprás. Jafet sagði: "Helvítis kall er þessi svarti hrútur." Hann saup soðið kálfasæðið og hrópaði á dræsuna "Burt með ógeðfellda hrútinn!" Hún hamstraði eins mikið tólg og Jafet blygðaðist. Eftir rúnkunina geldi Jafet dræsuna með smjörhníf. Sonur fríða Jafets japlaði myglulegan ostinn. Þá skaut Jafet kjarnaoddi skáhallt til móts landslagsréttum sínum en Bernholt lifði!, vegna lítilsmáttar þeirra blökkumannadverga. Óvinir dverganna, leynifélagið áðurnefnda, krafðist höfuðs negradvergsins ógurlega, Bernholts! Stundum er betra geymt áður en negrar komast aftan að berum hrútsrassi. Sæðið lak hálfþornað niður Jafet. Leynifélagið stráði njósnurum inn dökkan landshlutann eins augljóslega og blind hóra. Jafet og Knútur, samverkamaður Bernholts og blökkumannadverganna börðust linnulaust uns leynifélagið gaf út dvergaklámblað eingöngu þar sem þingmenn höfðu munnmök gjaldfrjálst ásamt Bernholt! Jafet tók hrútinn hratt upp á skrifborði, þegar sást bleikt ský við sólarupprásina. Leynifélagið hafði tólgið og smjörhnífinn, á meðan osturinn japlaðist áfram, myglulegur.